De gin-explosie van het afgelopen decennium heeft de schappen gevuld met honderden merken, maar lang niet iedereen weet dat "gin" een verzamelnaam is voor meerdere, behoorlijk verschillende stijlen. Wie weet waar hij naar zoekt, kiest sneller de juiste fles — en begrijpt beter waarom de ene gin-tonic totaal anders smaakt dan de andere.
London Dry Gin: de strenge klassieker
Ondanks de naam hoeft London Dry Gin niet uit Londen te komen — het is een productiemethode, geen herkomstbenaming. De regels zijn streng: alle smaakstoffen moeten tijdens de destillatie worden toegevoegd, er mag na afloop nauwelijks iets worden bijgemengd, en jeneverbes moet de dominante smaak zijn. Dat geeft een droge, kruidige, no-nonsense gin. Bombay Sapphire, Bombay London Dry Gin en Greenall's Original London Dry Gin zijn schoolvoorbeelden: helder, jeneverbes voorop, en de betrouwbare basis van een klassieke gin-tonic.
Old Tom Gin: de zoete tussenstap
Voordat London Dry de standaard werd, was Old Tom de populairste gin-stijl — een licht gezoete variant die de scherpe randjes van slecht gedistilleerde 18e-eeuwse gin moest verzachten. De stijl verdween grotendeels na de opkomst van betere distillatietechnieken, maar is de laatste jaren teruggekomen bij cocktailliefhebbers, vooral voor klassiekers als de Tom Collins en de Martinez, waar de subtiele zoetheid de drank ronder maakt dan een strakke London Dry zou doen.
Contemporary of "New Western" gin: de jeneverbes als bijrol
Deze modernere stijl draait de klassieke regels om: jeneverbes is nog aanwezig, maar niet langer de hoofdrolspeler. In plaats daarvan krijgen botanicals als komkommer, rozenblaadjes, citrus of exotische kruiden de ruimte. Hendrick's Gin is het bekendste voorbeeld — met komkommer en roos duidelijk herkenbaar — en laat zien hoe ver de stijl van de traditionele London Dry af kan staan. Tanqueray Blackcurrant Royale en Bombay Sapphire Sunset Special zijn eigentijdse, fruitige varianten die dezelfde route volgen: toegankelijker en zoeter dan een klassieke London Dry.
Sloe gin: technisch gezien geen gin
Sloe gin is eigenlijk een likeur: gin die is getrokken op sleedoornbessen (kleine, wrange pruimachtige vruchten) en vervolgens gezoet. Het resultaat is dieprood, fruitig-zoet en veel lager in alcohol dan reguliere gin. Monkey 47 Sloe Gin combineert deze traditie met de kruidige complexiteit van het bekende Duitse merk, en is uitstekend puur, on the rocks of als basis voor een Sloe Gin Fizz.
Welke gin bij welke tonic?
- London Dry vraagt om een neutrale of klassieke tonic, zodat de jeneverbes de hoofdrol houdt.
- Contemporary gin met bloemige of fruitige botanicals combineert goed met een lichtere, mildere tonic die de botanicals niet overstemt.
- Old Tom en sloe gin zijn van zichzelf al zoeter en lenen zich beter voor cocktails dan voor een simpele gin-tonic.
Wist je dat?
- De naam "Old Tom" zou afkomstig zijn van een houten kattenfiguur die in 18e-eeuws Londen aan gevels hing als illegaal gin-verkooppunt — voer een muntje in de bek en er kwam een borrel uit.
- Jeneverbes is de enige botanical die wettelijk verplicht is om een drank "gin" te mogen noemen.
- Nederland heeft met jenever zijn eigen, oudere voorloper van gin — met een heel andere, meer graanachtige smaak.
Bekijk het volledige gin-assortiment bij Wijny.nl.
